submenu

Loïc Scheppers en Dirk Day op het recyclagepark - 09/10/2020

‘Wij vervelen ons nooit’

In het Rodense recyclagepark staan Dirk Day, Loïc Scheppers en hun twee collega’s klaar om de Rodenaren te helpen bij het sorteren van hun afval. Een afwisselende job, die ze met hart en ziel doen.

‘Ik werk al 32 jaar voor de gemeente’, begint Dirk. ‘Eigenlijk ben ik loodgieter, maar toen mijn rug tegen begon te spartelen, kreeg ik het aanbod om in het recyclagepark te komen werken. Ik ben hier intussen drie jaar. Samen met de collega’s zijn we afwisselend twee weken in het park aan de slag, en één week in de gemeentelijke loods.’

Loïc werkt nog maar een jaar in het recyclagepark. ‘Voordien werkte ik bij Tom & Co, maar daar had ik genoeg van. Ik had een jaar vrijaf genomen van het werk en plots kwam dit op mijn pad, precies op het juiste moment. Ik zit hier voorlopig met een vervangingscontract, maar van mij mag dat zeker een vervolg krijgen.’

Over de leuke kanten van het werk hoeven ze niet lang na te denken. ‘Je verveelt je hier nooit’, zegt Loïc resoluut. ‘Als er volk is, leeft het hier. Als je wilt, ben je non-stop in de weer om mensen te helpen. Dat is plezant. Je kunt zo’n job in het recyclagepark op twee manieren invullen. Je kunt op je lui gat zitten en vanop afstand toekijken, of je kunt de mensen gaan helpen als ze aan de containers staan en hun afval moeten sorteren. Ik kies resoluut voor het tweede. Op die manier vliegt de tijd voorbij.’

Tijd nemen

‘Als je de mensen aan hun lot overlaat, durven ze bij twijfel al eens spullen in een verkeerde container te gooien’, legt Loïc uit. Daarom ga ik graag met de bezoekers mee, om hen uit te leggen welk soort afval in welke container hoort. Het is belangrijk dat je de mensen vertelt waarom het precies op die ene plek thuishoort en niet op een andere.’ Daar is ook Dirk het mee eens. ‘Anders help je de mensen niet vooruit. Want de volgende keer dat ze langskomen, deponeren ze alles weer op de foute plaats. Maar als je de eerste keer de tijd neemt om alles uit te leggen, weten ze het ook voor de volgende keer. En zo gaat onze werkdag ook sneller vooruit.’

Ongeveer 80 procent van de bezoekers zijn vaste klanten. ‘Ze komen zelfs op vaste dagen en tijdstippen’, lacht Dirk. ‘Zeker voor oudere mensen is het ook een vorm van sociaal contact’, vermeldt Loïc. ‘De overige 20 procent zijn vaak mensen die niet vertrouwd zijn met een recyclagepark. Ze denken dat ze hier alles in één container met grof vuil kunnen gooien, en beseffen vaak niet hoe nauwkeurig we sorteren. We zamelen 27 verschillende afvalfracties in, van plastic en groenafval tot elektrische apparaten en autobatterijen. Van hieruit wordt alles afgevoerd om gerecycleerd te worden.’

Volle koelkast

‘Echt rare dingen hebben we nog niet zien passeren. Al heeft een collega eens een koelkast vol bedorven etenswaren gevonden. Dat was echt smerig. En een paar weken geleden kwam er een Zijn Rodenaren bewust met sorteren bezig? ‘Er wordt zeker meer gerecycleerd dan vroeger’, bevestigt Dirk. ‘Mensen zijn bewuster met afval bezig dame het park ingereden die haar auto tot de laatste centimeter had volgepropt met afval. In al die jaren dat ik hier werk, had ik dat nog nooit gezien’, vertelt Dirk.

Zijn Rodenaren bewust met sorteren bezig? ‘Er wordt zeker meer gerecycleerd dan vroeger’, bevestigt Dirk. ‘Mensen zijn bewuster met afval bezig en staan open voor onze tips. In de drie jaar dat ik hier werk is dat enorm geëvolueerd. Als er al eens discussies zijn, gaat het over de betaling. Bezoekers betalen vaste tarieven. Voetgangers of fietsers die binnenkomen met minder dan een halve kubieke meter afval, betalen 3 euro. Gewone personenwagens betalen 6 euro, voor grote personenwagens en aanhang- wagens is dat 12 euro en voor bestelwagens 18 euro. We hebben geen weegbrug, daarvoor is het park te klein. Zelfs mensen die met één plankje binnenkomen, moeten dus 3 euro betalen. Dat lijkt misschien streng, maar waar trek je de grens? Bij twee planken of drie? Al raden we natuurlijk aan om het afval wat meer te bundelen en zo de kosten te drukken.’

Grote kuis

De opruimwoede bij het begin van de coronalockdown hebben ze ook in Rode goed gevoeld. ‘Zeker die eerste maand was het hier erg druk’, zegt Loïc. ‘We hadden zelfs een persoon extra nodig, maar dan hadden we het wel onder controle. In het park zelf was het rustiger dan anders, want er mochten maximaal vijf bezoekers tegelijk binnen. Dat maakte het hier binnen bijzonder overzichtelijk. Eigenlijk was het moeilijker buiten het park, omdat je daar moest organiseren hoe de mensen naar binnen kwamen. Maar al bij al zijn we die periode vlot doorgekomen’, zeggen ze allebei.

‘Ik moet nog acht jaar werken,’ vertelt Dirk, ‘dus ik denk niet dat ik hier nog wegga. Elke dag is anders, er is veel afwisseling. We werken telkens twee weken in het recyclagepark en één week in de gemeentelijke loods. Daar ben ik vooral met mijn vroegere passie – loodgieterij – bezig.’ Ook Loïc kan die afwisseling smaken. ‘In de loods ben ik vooral de helpende hand bij tal van klusjes. Verven, signalisatie, snoeien … Als je je ogen en oren openhoudt, leer je veel bij.’ Dirk is daar het levende bewijs van. ‘Ik heb drie keer een huis verbouwd, net omdat ik het hier allemaal geleerd had. Als je op pad gaat met de schrijnwerker of de elektricien, leer je de kneepjes van het vak.’

‘Soms gaan we ook planten halen, of banken voor evenementen’, vult Loïc aan. ‘Je komt ’s morgens aan en je weet niet hoe de dag er gaat uitzien. Dat vind ik tof. Al zal het dit najaar wat rustiger zijn dan anders, nu er in de gemeente veel evenementen zijn afgelast.’ ‘We hebben ook een menselijke werk- gever, dat mag zeker gezegd worden’, vertelt Dirk. ‘Ik ben afgevaardigde van de vakbond, maar we werken goed samen. Ze staan altijd open voor  gesprekken en proberen oplossingen  te vinden. Na 32 jaar kom ik nog altijd met plezier naar het werk. Dat vind ik belangrijk. Op je werk breng je tenslotte een groot deel van je tijd door. Het is zonde als dat tegen je goesting is.’

 

Tekst: Heidi Wauters
Foto: © Tine De Wilde
Uit: buurten oktober 2020