submenu

Ines Vanerwegen woont in Missouri (VS) - 07/11/2020

‘De presidentsverkiezingen liggen hier gevoelig’

Toen de Rodense Ines Vanerwegen in 2013 trouwde met een Amerikaanse marinier was een verhuis naar de Verenigde Staten een logische stap. Het koppel streek eerst neer in het liberale Hawaï en woont nu in de conservatieve staat Missouri.

Ines leerde haar man in Brussel kennen. ‘Ik werkte op de Amerikaanse ambassade, hij verbleef als Amerikaanse marinier een jaar in België. Daarna hebben we nog een tijdje een lange afstandsrelatie gehad, tot we in april 2013 getrouwd zijn. Ons trouwfeest vond plaats in België, in het Gravenhof. 

Eerst woonde het koppel 3,5 jaar in Hawaï. In februari 2017 verhuisden ze naar de staat Missouri, zo’n slordige 6.500 kilometer verderop. Inmiddels hebben ze ook een zoontje van vijf. ‘Als we verhuizen, is dat gelinkt aan het werk van mijn man bij het marinekorps. Het hangt ervan af waar ze iemand van zijn rang nodig hebben. Ik heb geweend toen we naar Missouri kwamen’, herinnert Ines zich. ‘In de VS heeft de staat de bijnaam misery, dat zegt genoeg. (lacht) Hawaï is een liberale staat. Er wonen mensen van over heel de wereld, een smeltkroes van nationaliteiten. Dat is hier in het republikeinse Missouri anders, de omgeving is veel conservatiever.’

Cultuurschok

 ‘Hier zijn echt nog trailer parks zoals je ze op televisie ziet, en een groot deel van de lokale bevolking vindt het de normaalste zaak van de wereld om wapens in huis te hebben. De mensen die hier geboren zijn, hebben de staat Missouri vaak nog nooit verlaten. Ze kennen enkel de manier waarop het er hier aan toegaat, de rest van de wereld is één grote blinde vlek. Op alle mogelijke vlakken’, vertelt ze. ‘Ondanks de aanvankelijke cultuurschok ben ik inmiddels gewend geraakt aan de omgeving en het leven hier.’

‘De kerk is het sociale hart van de samenleving. Een kerkbezoek is hier niet zoals in België, waar je een uurtje naartoe gaat op zondag. Hier is dat een heel evenement dat gemakkelijk een paar uur in beslag neemt. De pastoor preekt een beetje, de kinderen doen een optreden of er wordt een inzameling gehouden voor mensen die het niet zo breed hebben’, legt ze uit.

‘Als we willen ontspannen, gaan we met vrienden naar het Lake of the Ozarks, een groot meer in de buurt. Een boot huren, een kampvuur maken, marshmallows roosteren en barbecueën. In de zomer wordt het erg warm, met temperaturen van gemiddeld 35 °C. In de winter kan het tot min 10 of min 15 °C vriezen, maar dat duurt meestal maar een paar weken’, vertelt ze.

Kerstmis overgeslagen

‘Sint-Genesius-Rode ligt niet bij de deur. Toen we in Hawaï woonden, zijn mijn ouders me één keer komen bezoeken, en ben ik één keer teruggekeerd naar België. Hawaï was vooral moeilijk omdat je lang onderweg bent. Vierentwintig uur vliegen is niet niks. De eerste keer dat ik naar huis terugkeerde, zal ik nooit vergeten. We vertrokken op 24 december en kwamen op 26 december in België aan. Door alle reistijd en tijdsverschillen hadden we Kerstmis gewoon overgeslagen’, lacht ze.

‘Dit jaar had ik gehoopt om nog eens naar België te kunnen terugkeren, maar corona heeft daar anders over beslist. Waar wij wonen, zijn er gelukkig weinig coronabesmettingen. Op de militaire basis is het verplicht een mondmasker te dragen en ook de toegangsregels zijn er verstrengd sinds corona. Maar buiten de basis geldt nergens een strenge mondmaskerplicht. Op een bepaald moment zijn de restaurants dichtgegaan. Daartegen is fel geprotesteerd, want veel mensen zijn hier erg gekant tegen de mondmaskers en andere coronamaatregelen.’

‘De presidentsverkiezingen? Dat onderwerp ligt hier erg gevoelig. Openlijk wordt er niet veel over gepraat. Maar  als je leest hoe sommige mensen op Facebook reageren, krijg je plots een ander beeld. Racisme is erg aanwezig.  Ik begrijp waarom die Black Lives Matter-betogingen er gekomen zijn. Voor mensen met een migratieachtergrond is discriminatie helaas nog te vaak een realiteit.’

Culinaire gewoonten

‘Of er dingen zijn die ik mis aan België? Frietjes natuurlijk, maar ook het eten in het algemeen. De culinaire gewoonten zijn hier erg verschillend. Mijn mama stuurt me regelmatig een care package vol lekkere dingen, zoals Côte d’Or- chocolade. Ook ons zoontje houdt van Belgische chocolade, dus die hebben  we al goed opgevoed. In de plaats van pindakaas eet hij liever Nutella op zijn boterhammen’, lacht ze.

‘Anderzijds is de klantenservice hier stukken beter dan in België. Het uurloon in de horeca ligt bijzonder laag, waardoor mensen werken voor fooien. Ze moeten wel vriendelijk zijn, want anders houden ze te weinig over om van te leven. Wat  ik ook zou missen, is het feit dat een supermarkt als Walmart hier dag en nacht open is. Al is dat sinds corona  wel veranderd.’

‘Ik heb tot mijn 24e in Sint-Genesius-Rode gewoond’, vertelt Ines. Mijn ouders wonen daar nog altijd, in het huis waar ik ben opgegroeid. Rode zal altijd mijn thuis blijven. Wat ik verschrikkelijk mis aan België is het sociale aspect. Samen een glas gaan drinken of een ijsje eten zit niet in de Amerikaanse cultuur. Als je hier afspreekt met vrienden om naar de film te gaan, ga je ook enkel naar de bioscoop en daarna weer naar huis. Als je in België ‘naar de film gaat’, bedoel je eigenlijk dat je eerst een hapje gaat eten, dan naar de bioscoop gaat en achteraf nog een glas gaat drinken. De Belg is nog niet helemaal uit mij’, zegt ze met de glimlach.

‘Ik heb nog altijd de Belgische nationaliteit en woon in de VS met een green card, een verblijfsvergunning van onbepaalde duur. Ons zoontje heeft de dubbele nationaliteit. Dat houdt de optie voor hem open om ooit in Europa te gaan studeren. In Amerika naar de universiteit gaan, is peperduur. Een volledige schoolcarrière kan makkelijk honderdduizend dollar kosten. Stiekem hoop ik dat hij voor Europa kiest, omdat ik het gevoel heb dat de kwaliteit van het onderwijs er hoger is. Maar de keuze ligt bij hem.’

‘Als ze mij zouden vragen om terug te gaan naar Hawaï, zou ik ja zeggen. Maar dan wel als militair gezin, omdat de kosten voor het levensonderhoud er anders verschrikkelijk hoog zijn. Hetzelfde geldt voor Californië. Ook de staat Washington is een optie, in de streek rond Tacoma bijvoorbeeld. Ik hou van de bergen, maar het is toch nog dicht bij de kust. Het leven is er betaalbaarder dan in Hawaï of Californië. Soms hebben we het ook over terugkeren naar België. Er zijn zo veel opties, we weten het gewoon niet. Als ik eerlijk ben, ben ik nog niet klaar om mij definitief op één plek te settelen’, besluit ze.

 

Tekst: Heidi Wauters
Uit: buurten november 2020