submenu

Op bezoek bij Filip en Marc Wouters - 26/11/2020

‘De liefde voor fotografie kregen we van thuis uit mee’

Wie in de jaren 80 en 90 een nieuw fototoestel zocht, filmrolletjes liet ontwikkelen of pasfoto’s nodig had, is allicht nog bij fotozaak Woudec in de Dorpsstraat over de vloer geweest. Filip Wouters – afkomstig van Dworp – stond er samen met zijn

broer Marc aan het roer. Later kwam Chris Cambron het team versterken. En de Molenbeek? Die zette af en toe de kelder onder water.

‘Het stond in de sterren geschreven dat we in de fotobranche terecht zouden komen’, vertelt Filip Wouters. ‘Onze moeder was al van in de jaren 50 bezig met fotografie. Ze had fototoestellen van bijzonder goede kwaliteit, wat in die tijd vrij uniek was. Ook onze grootvader was fotograaf. Hij werkte destijds nog met glasplaten.’

‘Na mijn middelbare studies op Sint-Victor in Alsemberg ging ik filosofie studeren in Gent, maar dat was niet zo’n succes’, vervolgt Filip. ‘Ik keerde zonder diploma terug naar huis en had geen zin meer om met mijn hoofd in de boeken te zitten. Onze moeder was in die periode trouwe klant bij fotowinkel Vosté in de Dorpsstraat. Toen ze hoorde dat de zaak over te nemen stond omdat de eigenaar met pensioen ging, hebben mijn broer Marc en ik ons in dat avontuur gestort. In 1980 was Woudec een feit’, vertelt hij.

‘Eigenlijk was ik er een tikkeltje eerder dan mijn broer,’ gaat Filip verder, ‘maar omdat ik mijn legerdienst nog moest doen – het is uiteindelijk een burgerdienst geworden – kwam Marc inspringen. Ik kwam enkel nog op zaterdag helpen. Zodra mijn burgerdienst gedaan was, stonden we met twee in de winkel. Omdat onze winkel niet erg groot was, hadden we een deel van de stock in de kelder opgeslagen. Maar toen de Molenbeek overstroomde, durfden  de fotoalbums al eens door de kelder  te dobberen’, weet hij nog.

Welgesteld

‘De start was een sprong in het duister, maar gelukkig had Vosté in de loop van zijn carrière een trouw publiek opgebouwd. Samen met Teurlings in Halle was de winkel in de Dorpsstraat de enige plek  in de streek waar je filmpjes kon laten ontwikkelen’, zegt Filip. ‘De eerste klanten waren vooral Franstaligen. Toen we met Woudec begonnen, sprak ik enkel het mondje Frans dat ik op school had geleerd. Maar dat bleek niet toereikend om een commerciële babbel te doen’, lacht hij. ‘Ik heb al doende Frans geleerd in de winkel.’

‘We hadden ook het geluk dat het publiek in Rode welgestelder was dan gemiddeld. Tegenwoordig heeft iedereen een geavanceerd fototoestel op zijn smartphone, maar toen wij begonnen, was fotografie niet voor iedereen toegankelijk. Al bleek dat in Rode niet zo’n struikelblok. Er kwamen zelfs klanten zoals de familie van Mobutu over de vloer. Daarnaast was fotografie in die periode technisch complex. Mensen kwamen ook langs voor gespecialiseerd advies.’

Chemicaliën

‘Toen we aan ons avontuur begonnen, moesten we nog aan onze technische kennis schaven. De liefde voor fotografie hadden we gelukkig wel van thuis uit meegekregen. Daarnaast gingen zowel Marc als ik een avondopleiding fotografie volgen. Voor alle technische kennis leerde Vosté me de kneepjes van het vak. Hij leerde me films ontwikkelen – toen nog met chemicaliën – en studio- opnames met lampen doen. Mijn broer Marc kende dan weer veel volk in streek, wat ook belangrijk is als je een eigen zaak uitbouwt.’

Hoe was het om samen te werken? ‘Zoals je van twee broers kan verwachten’, lacht Filip. ‘Er werd al eens gekibbeld. We konden soms uren discussiëren over hoe we een fototoestel in de vitrine zouden zetten. Iets meer naar links, iets meer naar rechts. Als ik daar nu aan terugdenk, besef ik dat dat pietluttigheden waren, maar we waren allebei nog jong natuurlijk.’

Toch waren het net die kleine discussies die ervoor zorgden dat de broers eind jaren 80 hun eigen weg gingen. Marc bleef in de Dorpsstraat en kreeg versterking van Chris Cambron. ‘Dat was een fantastische gast. Marc heeft hier samen met Chris het grote werk gedaan. Zij waren in Sint-Genesius- Rode de bekendste Woudec-gezichten’, benadrukt Filip. ‘Ikzelf trok naar Neder-Over-Heembeek, waar ik een andere fotozaak heb overgenomen. Daarna had ik de microbe goed te pakken en zijn er nog winkels bijgekomen. Eerst nog één in Dilbeek, die nu trouwens nog altijd bestaat.  En later kwamen er nog twee franchisewinkels bij, in Grimbergen en in Boom.’

Digitalisering

Toen de Woudec-winkel in de Dorpsstraat uit zijn voegen begon te barsten, kochten de broers een bouwgrond langs de Zoniënwoudlaan. ‘Onze verhuizing naar dat grotere pand in 1998 was een belangrijke mijlpaal in onze geschiedenis’, zegt hij. ‘Het commerciële succes was onder andere te danken aan de opkomst van de gsm. Hierdoor waren  er tegen het jaar 2000 vijf voltijdse medewerkers aan de slag in Rode.  We werden lid van een grote aankoopgroepering, waardoor we onze prijzen concurrentieel konden houden. Ook de beginjaren van de digitale fotografie gaven een boost aan de verkoop van fotoapparatuur.’

Toch lag de grote liefde van Filip buiten de fotozaken. ‘Naast de winkels was ik al vroeg zelf met fotografie bezig. Ik werkte voor muziekmagazines en heb in de muziekbranche een hele carrière uitgebouwd. Ik liet er zelfs ooit een job als fotojournalist bij de krant De Standaard voor staan’, vertelt hij. Van Miles Davis over Nick Cave en Elton John tot Iggy Pop … ze poseerden allemaal voor de lens van Filip. ‘Net toen de digitalisering van de fotografie begon op te komen, ben ik definitief met de winkels gestopt. Al was dat geen rechtstreekse aanleiding, het was veeleer een toevallige samenloop van omstandigheden’, zegt hij daarover.

Clouseau

‘Ik heb trouwens ook de cover gemaakt van de bestverkochte plaat in de Benelux: het Clouseau-album Hoezo uit 1989’, voegt Filip eraan toe. Rodenaren herinneren zich allicht nog de zwart-witte hoes waarop van links naar rechts Kris Wauters, Karel Theys, Koen Wauters, Tjenne Berghmans en Bob Savenberg voor de lens poseren. Filip: ‘Jan Savenberg, een van de broers van Bob, was een jeugdvriend van mij. Met Karel zat ik samen bij de scouts en met Tjenne speelde ik muziek. Van het een kwam toen het ander.’

‘Intussen ben ik officieel bijna met pensioen, maar de muziekfotografie is een microbe die mij niet loslaat’, zegt Filip. ‘Mijn broer Marc heeft in 2006 de winkel overgelaten aan Chris en geniet nu ook van een welverdiend pensioen.’

Tekst: Heidi Wauters
Foto: © Tine De Wilde
Uit: buurten november