submenu

Ouders van doodgereden Laetitia Vandevelde zetten zich in voor meer verkeersveiligheid - 14/05/2021

‘Het gemis blijft, maar we vinden troost bij elkaar’

Meer dan elf jaar nadat hun dochter Laetitia werd doodgereden door een dronken chauffeur, blijft bij Jan Vandevelde en zijn vrouw Evelyne Demeulder het gemis groot. Troost vinden ze bij elkaar en in de vele fijne herinneringen.

Met hun steun aan campagnes voor meer verkeersveiligheid willen ze voorkomen dat andere gezinnen hetzelfde moeten meemaken.

Op 11 november 2009 werd het leven van het gezin Vandevelde uit Sint-Genesius-Rode grondig door elkaar geschud door het overlijden van dochter en zus Laetitia. De 18-jarige beloftevolle studente geneeskunde kwam om het leven nadat een beschonken chauffeur haar in het Oost-Vlaamse Oosterzele op haar fiets van de weg maaide. Ook twee studiegenoten overleefden de klap niet. De omstandigheden van het ongeval en de milde straf voor de chauffeur hebben Jan Vandevelde en zijn vrouw Evelyne Demeulder ertoe bewogen om zich in te zetten voor meer verkeersveiligheid. Zo ondersteunden ze onlangs een confronterende BOB-campagne van Vias en Ouders van Verongelukte Kinderen. Bij deze actie waren het uitzonderlijk de dronken chauffeurs die een sleutelhanger overhandigd kregen, maar dan wel eentje met de naam van Laetitia of een ander kind dat slachtoffer werd van alcohol in het verkeer. ‘De betrapte chauffeurs kregen ook nog het verhaal achter haar naam te horen. Als hen dat niet raakt, vraag ik me af wat wel. Hopelijk denken ze voortaan twee keer na vooraleer ze met een glaasje te veel op achter het stuur kruipen’, zegt Jan. ‘Het is niet de eerste campagne waar we medewerking aan verlenen. Zo sprak ik eerder een radiospot in om te wijzen op de gevaren van het gebruik van de gsm in de wagen. En enkele jaren geleden ging ik in gesprek met hardrijders die net voordien waren geflitst. De man die verantwoordelijk is voor de dood van mijn dochter reed veel te snel.’

Zijn boodschap voor meer veiligheid probeert Jan ook in scholen over te brengen. ‘Een tiental keer per jaar geef ik een uiteenzetting aan leerlingen van het vijfde en zesde middelbaar. Zij staan aan het begin van hun rijcarrière en weten nog niet goed wat het verkeer inhoudt en wat de mogelijke gevaren zijn. Ik heb het gevoel dat ik hen iets bijbreng en dat ik echt tot hen kan doordringen.’

Herinnering levend houden

Praten over Laetitia helpt de ouders bij de verwerking en houdt de herinnering aan haar levend. ‘Laetitia is zeker en vast nog niet vergeten. Elk jaar op 11 november komen we samen op de plaats van het ongeval. In de beginjaren waren we met 120, nu is er een vaste groep van een veertigtal personen. We herdenken Laetitia daar hoe ze was: een sfeermaakster die iedereen altijd aan het lachen kreeg. Na die herdenking gaan we ook altijd ergens in Gent een hapje eten, waar we dan grappige en mooie verhalen te horen krijgen over onze dochter. Die jaarlijkse samenkomst doet ons deugd. Voor sommige nabestaanden is de confrontatie met de plek waar de meisjes gestorven zijn te moeilijk. Dat kan ik begrijpen, dat ligt bij iedereen anders. Vooral vroeger gingen wij er meer dan één keer per jaar langs. Op de plaats van het ongeval staat een gedenksteen. Een viertal jaar geleden moest die daar plots weg omwille van werken. Een buurman die op de dag van het ongeval hulp bood en aan wie we tot op vandaag nog altijd veel steun hebben, heeft die hele constructie verplaatst naar de overzijde van de straat op een stuk van zijn eigendom. We zijn hem daar erg dankbaar voor.’

Omgaan met verlies

Het verlies van Laetitia ging én gaat gepaard met moeilijke momenten. ‘Als je als koppel een kind verliest, kun je ook elkaar kwijt geraken. We hebben het geluk dat we elkaar hadden en hebben. De steun van de vele vriendinnen en vrienden van Laetitia en hun ouders heeft ook veel geholpen. Natuurlijk hebben we moeilijke momenten gekend, maar door veel te praten, geraak je daar uit. Dat niemand van ons schuld trof aan het ongeval, was daarin niet onbelangrijk. Sowieso gaat iedereen op zijn eigen manier om met zo’n verlies. Mijn vrouw wou in ons huis liefst zo veel mogelijk foto’s van Laetitia, terwijl voor mij enkele foto’s voldoende waren. We hebben daarin een compromis gevonden door op één plek veel foto’s te hangen. Onder ons en met onze zoon halen we Laetitia nog vaak aan. We forceren dat niet, dat komt heel natuurlijk’, vertelt Jan. ‘Hoe dan ook is het gemis nog altijd groot. Zoiets slijt niet. Als we vernemen dat een vriendin van Laetitia gaat trouwen of een baby heeft gekregen, is dat voor ons niet gemakkelijk. Natuurlijk zijn we blij voor hen, maar dan besef je dat die mooie momenten Laetitia en ons ontnomen zijn geweest. Ook het najaar is altijd een moeilijke periode. Haar verjaardag valt in oktober, het ongeval deed zich voor in november en de eindejaarsfeesten moeten we vieren zonder haar.’

Dat de veroorzaker van het ongeval zich nooit echt verontschuldigde bij de nabestaanden, lijkt te knagen bij Jan en Evelyne. ‘Of zo’n gesprek ons troost zou bieden, hangt af van wat hij te zeggen heeft. Ik hoop alleszins dat het ongeval zijn gedrag veranderd heeft. Zulke chauffeurs beseffen niet welke schade ze berokkenen. Dat stopt niet bij de ouders. Bij zulke ongevallen gaat vaak alle aandacht naar de ouders en worden broers en zussen, neven en nichten soms vergeten, hoewel ook zij zwaar getroffen worden. Tientallen mensen worden erdoor geraakt’, zegt Jan. ‘Elke keer als we op het nieuws horen dat er iemand is overleden als gevolg van een verkeersongeval, grijpt ons dat extra aan, omdat we weten wat de impact op de nabestaanden zal zijn. Om het hoge aantal verkeersdoden omlaag te krijgen, zijn we voorstander van een hogere pakkans en zwaardere straffen voor verkeersovertreders. In andere Europese landen kan dat, waarom bij ons niet?’

 

Tekst: Jelle Schepers
Foto: © Tine De Wilde
Uit: buurten mei 2021