WK-revelatie Famke Van Heel uit Rode maakt debuut op het WK Hockey met de Red Panthers

Het gaat hard voor Famke Van Heel. Op amper 18-jarige leeftijd heeft Famke, die al sinds haar tweede in Sint-Genesius-Rode woont, zich opgewerkt tot een van de opvallendste opkomende talenten in het Belgische vrouwenhockey. Eerder dit jaar speelde ze haar eerste wedstrijden voor de Red Panthers, de nationale vrouwenploeg. Een bekroning na sterke prestaties in december van vorig jaar op het WK U21 in Chili, waar ze de ploeg met twee doelpunten naar de halve finale loodste, met een bronzen medaille als eindresultaat.

Een echte hockeyfamilie

‘Het was echt een geweldige ervaring. Het was ook de eerste keer dat ik zo lang en zo ver van huis was. Jammer dat we de finale net misten door een verloren shoot-out tegen Nederland, maar dat is nu eenmaal sport’, vertelt Famke.

‘Net als drie andere speelsters leverde die mooie prestatie me een selectie op voor de Red Panthers. Een van die drie anderen is mijn beste vriendin, dat maakte het nieuws extra leuk. We mochten in februari samen naar Valencia. Ik speelde er mijn eerste drie wedstrijden voor de nationale ploeg, zij liep een vrij zware blessure op. Veel gemengde gevoelens, dus.’

Hockey spelen doet Famke al bijna heel haar jonge leven. ‘Zowel mijn papa als mijn mama speelden hockey. Dus je hoeft niet ver te zoeken naar waar ik het heb meegekregen. Ik ben op mijn drie jaar begonnen in de hockeyclub van Linkebeek. Tot mijn negende heb ik er gespeeld, nadien ben ik naar de club Wellington in Ukkel getrokken. En sinds een paar jaar kom ik uit voor de Waterloo Ducks. We hebben er een meer dan goed jaar opzitten. We haalden zowel de bekerfinale als de play-offs’, zegt Famke.

‘Sportief gezien ligt mijn focus nu helemaal op hockey, maar dat is niet altijd zo geweest. Zo heb ik vele jaren basketbal gespeeld bij de Rode Leeuwen. Ook heb ik nog gedanst bij K-Creation en gezwommen bij Swimming Club Wauterbos Rode. Toen ik van de Belgische hockeybond de vraag kreeg om bij de U16 Girls te spelen, voelden mijn ouders en ik aan dat het tijd was om een keuze te maken. En die heb ik me zeker nog niet beklaagd.

We zijn thuis een echte hockeyfamilie. Mijn oudste broer Marin nam eind vorig jaar met de Young Red Lions nog deel aan het WK voor U21 in India. Samen met mijn broer geselecteerd worden voor de Olympische Spelen in Los Angeles in 2028, daar droom ik van. Dat zou echt geweldig zijn, ook al omdat we daar familie hebben wonen. Mijn zus is trouwens ook sterk bezig. Ze treedt binnenkort aan bij de U16. En ook mijn jongste broer wordt klaargestoomd voor het nationale jeugdteam. Spelen doen we allemaal bij Waterloo Ducks. Een hechte familieclub én vlak bij huis.’

Naar de universiteit

Het afgelopen schooljaar studeerde Famke met succes af in het Onze-Lieve-Vrouwinstituut, waar ze de richting Moderne Talen-Wiskunde volgde. Nu wordt ze universiteitsstudent.

‘Zonder de ongelooflijke steun van de school was dat niet mogelijk geweest’, zegt Famke. ‘Na het vijfde middelbaar ben ik van school veranderd. We zochten een school die mij de mogelijkheden wilde geven om mijn schoolwerk en mijn sport op een zo goed mogelijke manier te combineren. En met het Onze-Lieve-Vrouwinstituut hebben we die school toen zeker gevonden’, vertelt Famke.

‘In het begin van het schooljaar ben ik nog best veel naar school kunnen gaan. Maar dan kwam het WK in Chili eraan. In december, in volle examenperiode. De school heeft zich zeer flexibel getoond bij het opmaken van het examenrooster. Na mijn terugkeer heb ik enkele examens kunnen afleggen. De rest volgde nadien, nadat ik terug was uit Spanje.

Het is dus zeker niet zo dat de school zomaar examens laat vallen. Ik moest ook al mijn toetsen inhalen. Vaak was dat na schooltijd. Voor iedere week werd er een planning opgemaakt op basis van mijn trainingsschema en eventuele wedstrijden in het buitenland.

Mijn eindexamens heb ik vroeger mogen afleggen dan de rest van de klas omdat er midden juni enkele wedstrijden gepland waren met de Red Panthers. Ik ben de school enorm dankbaar om zo flexibel te zijn. Voor sommige leerkrachten was het natuurlijk wat wennen, want ik was niet heel veel op school. Mijn klasgenoten zag ik niet heel veel, en toch heb ik een goede band. Ze steunen me enorm. Zo leenden ze me hun notities uit. Want ja, die kon ik zelf niet maken. En ze supporterden ook voor me. Op de dag van de bekendmaking van de selectie van de Red Panthers zat ik in de klas. Van de leerkracht mocht ik heel even mijn gsm nemen. Heel de klas was door het dolle heen toen bleek dat ik erbij was.’

Droom is uitgekomen

Veel vrije tijd heeft Famke niet over. ‘Verschillende keren per week moet ik naar Wilrijk voor trainingen met de Red Panthers. Daarnaast staan er work-outs in de fitness op het programma. En ik moet natuurlijk ook nog trainen bij mijn club, met op zondag een competitiewedstrijd. Eigenlijk ben ik enkel vrij op zaterdag, maar dat betekent zeker niet dat ik dan zit te niksen. Tot vorig schooljaar lag dan al het schoolwerk op mij te wachten en dat zal met mijn universiteitsstudies zeker niet anders zijn’, legt Famke uit.

‘Het is best druk en ik moet wel wat dingen laten die mijn leeftijdsgenoten wel kunnen doen. Laat uitgaan zit er voor mij niet in. Zo ben ik wel naar het schoolgalabal geweest, maar ik lag om 23 uur al in mijn bed. Voldoende slapen is belangrijk. Mijn lichaam heeft wel even moeten wennen aan die extra trainingen bij de Red Panthers. Ik moet opofferingen maken, maar die neem ik er graag bij. Want ik mag spelen voor mijn land en doen wat ik graag doe.’

Dat Famke nu voor België uitkomt, is niet zo vanzelfsprekend als het lijkt. Haar mama is immers een Ierse en haar papa is een Nederlander met de dubbele nationaliteit.

‘Tot mijn twee jaar heb ik in Londen gewoond. Doordat mijn oma ziek was, zijn we naar Sint-Genesius-Rode verhuisd. En we zijn hier niet meer vertrokken. Intussen wonen we in het huis van mijn grootouders, dat mijn ouders helemaal hebben gerenoveerd. Ik woon hier echt graag.’

De toekomst ziet er rooskleurig uit voor Famke, al blijft ze met haar beide voeten op de grond.

‘Op de Olympische Spelen in Parijs heb ik alle wedstrijden van de Red Panthers ter plaatse kunnen volgen. Dat ik nu zelf mee op het veld mag staan is echt ongelofelijk. Dat ik bovendien een van de 20 geselecteerden was voor het WK Hockey in België en Nederland afgelopen zomer, was een droom die uitkwam’, zegt Famke.

‘Wat de toekomst brengt, weet ik nog niet. Ik ben zeker van plan om nog enkele jaren voor de Waterloo Ducks te spelen. Voor mijn masteropleiding denk ik aan Spanje, maar dat is al heel ver vooruitlopen. Een buitenlands avontuur zie ik zeker zitten, maar dat is nu nog niet aan de orde.’

Tekst: Jelle Schepers
Foto: © TDW