Familievoorstelling 'OEJ': existentialisme voor kleuters

Waarover gaat 'OEJ!'?

Philippe Annaert : ‘OEJ' is een voorstelling voor een publiek vanaf drie jaar. Het verhaal speelt zich af op een desolaat speelpleintje, in een anonieme wereld aan de rand van een stad. Je ziet één personage: een wat onbestemde figuur die evengoed een gemeenschapswerker, conciërge of onderhoudsman zou kunnen zijn. In elk geval is het een man die zich heeft voorgenomen zorg te dragen voor het pleintje.’

‘Hij zet zich in om het pleintje te onderhouden, herstellingswerken uit te voeren en het afval op te ruimen. Hij botst op allerlei hindernissen. Dat leidt tot de nodige slapsticksituaties. Zijn vallen en opstaan laat zien dat het leven geen verhaal van rozengeur en maneschijn is. Met een boutade noem ik het wel eens: existentialisme voor kleuters.’

Het stuk is dus geschikt voor kinderen én volwassenen?

‘Helemaal. Dat is juist het mooie van een familievoorstelling: kinderen volgen de lotgevallen van de antiheld, terwijl volwassenen het eerder op een filosofisch niveau beleven. Zo ontstaat er een bijzondere connectie tussen de verschillende generaties. Echt prachtig om te zien!’

Hoe zou je jouw personage in ‘OEJ' omschrijven?

‘De figuur die ik speel, zegt geen enkel woord. Je leert hem kennen als iemand met een helder doel: het pleintje voor de kinderen in leven houden. Zijn omgeving is allesbehalve poëtisch, maar de manier waarop hij daarmee omgaat, krijgt iets poëtisch. Je ziet hem sukkelen met afval, een sigarettenpeuk en technische defecten, toch geeft hij niet op.’

‘Zijn vallen en opstaan zorgt voor de nodige humor. Soms verschijnt er plots een rode clownsneus op zijn gezicht, waar hij geen raad mee weet. Later in het stuk krijgt die neus meer betekenis. De figuur die ik speel, toont je de falende mens die worstelt met de zin van het leven, maar toch zijn engagement niet opgeeft. Ondanks alles blijft hij ervoor gaan.’

Het podium ligt er nogal chaotisch bij. Wat willen jullie daarmee uitdrukken?

‘De chaos toont des te meer dat het personage voortdurend orde probeert te scheppen. Die chaos zorgt ook voor onvoorspelbare momenten die dan weer humoristische situaties opleveren. Denk maar aan de films van Laurel & Hardy, Charlie Chaplin of Mr. Bean.’

Welke acteur is jouw grote voorbeeld?

‘Al van jongs af aan ben ik fan van Rowan Atkinson. De televisieprogramma’s waarin hij Mr. Bean speelt, heb ik verslonden. Ik heb dan ook lang met hem gedweept.’

Wat vind je leuk aan spelen voor een zaal met veel kinderen?

‘Ze zijn een ontzettend dankbaar publiek. Ik hou van hun onbevangenheid. Voor heel wat kinderen is dit hun eerste theaterervaring. Ze stappen de schouwburg binnen, zien een speelpleintje in een setting die ze niet kennen. Dat kan even bevreemdend zijn, maar tegelijkertijd opent het een wereld van verbeelding. Ik vind het fantastisch om kinderen die imaginaire wereld te laten betreden.’

‘Het is prachtig om te zien hoe empathisch ze kunnen zijn. Ik merk dat bijvoorbeeld als ik eens val op het toneel: mijn hulpeloosheid lokt bij sommige kinderen heftige reacties uit. Dan voel je écht hoe ze met je personage meeleven.’

Jij bent leerkracht woordkunstdrama. Waarop leg jij de nadruk in je lessen?

‘Verlies vooral het spelende kind in jezelf niet uit het oog. Als volwassene leren we vooral om ‘gewoon’ te doen en niet te veel uit de bol te gaan. Maar waarom eigenlijk? Het is juist door het kind in jezelf te laten ‘zijn’ dat je authentiek bent en je verbeeldingskracht maximaal werkt. Mijn advies: censureer jezelf niet, maar koester net dat kind in jezelf. De theaterscène is dé perfecte plek daarvoor.’

Waar kun jij zelf nog steeds kinderlijk enthousiast van worden?

‘Spelen en op een podium staan, brengen dat kind in mezelf weer naar boven. Dat gevoel ervaar ik niet alleen bij kindervoorstellingen, maar ook bij andere producties. Het is het pure spelplezier dat me telkens weer enthousiast maakt.’

Hoe voelt het om alleen op het podium te staan?

‘Heel comfortabel. (lacht) Heerlijk toch om gedurende 45 minuten heer en meester te zijn in je eigen biotoopje. Je hoeft geen rekening te houden met een tegenspeler. Wat ook betekent dat je soms wat minder strikt aan het spelverloop vastzit en meer kan inspelen op de sfeer in de zaal. Het geeft een enorm vrij gevoel. Maar dat neemt niet weg dat ik ook heel graag met collega-acteurs op een podium sta.’ (lacht)

Hoe zou je de synergie tussen jou en regisseur Simon D’Huyvetter omschrijven?

‘Twintig jaar geleden studeerden wij samen aan het KASK Gent. Toen al klikte het en vonden we dat we ooit eens samen iets moesten doen. Nu is dat moment er eindelijk. ‘OEJ' is ontstaan vanuit improvisatie en het is dankzij een dynamische wisselwerking met Simon dat deze voorstelling tot stand is gekomen.’

Wanneer zeg jij in je leven als eens 'oei' ?

‘Eigenlijk gebruik ik dat woord niet zo vaak. Maar als ik me teleurgesteld voel, gebeurt het wel eens dat ik denk: Oei! Hoe kan dat nu? Hoe pak ik dit het beste aan? Het woord oei laat je even stilstaan. Je beseft dat er iets gebeurd is waardoor je even alles voor jezelf wil ordenen en je een houding wil aannemen. Het zet alles even on hold.’

Wat hoop je dat de kijkers met zich zullen meenemen na de voorstelling?

‘OEJ' is ook een ode aan imperfectie. Het stuk toont de schoonheid van de falende mens. Tegenslag en pijn zien we snel als iets dat we ver van ons willen houden, maar ze maken ons net nog meer mens. Er is echt niets mis met vallen en opstaan en met een bepaalde kwetsbaarheid in het leven staan.’

Zullen we wat meer inzetten op onze faalkracht?

‘Mooi woord. Het vat goed samen waar ‘OEJ' in essentie over gaat.’

Tekst: Nathalie Dirix
Foto: © Tine De Wilde
Uit: buurten maart 2026