Wim Soutaer brengt met 'Op het ritme van Rob' een muzikale ode aan Rob de Nijs

Wat betekent het voor jou om met 'Op het ritme van Rob' een ode te brengen aan Rob de Nijs?

‘Het is een prettige, maar tegelijk ook erg emotionele ervaring. De songs van Rob de Nijs maken al vele jaren deel uit van mijn leven. Thuis hadden we platen van The Platters, Cliff Richard, Neil Diamond en … Rob de Nijs. Vooral mijn moeder was een grote fan van zijn muziek. Als kleine jongen zong ik al mee met nummers als 'De regen voorbij'.’

‘Het idee om een voorstelling met de liedjes van Rob te brengen, ontstond zo’n twee jaar geleden, tijdens een gesprek met Bob Savenberg. Rob was toen al ziek, en we wilden een eerbetoon brengen aan zijn muzikale talent en zijn unieke manier van zingen. Vandaar de titel 'Op het ritme van Rob'.’

In welke mate is je appreciatie voor de songs van Rob de Nijs met de jaren geëvolueerd?

‘Als kind was ik helemaal gefascineerd door 'Dolle Dollie'. Dat nummer gaat over een vallende ster en zit vol met spacy geluidjes die mijn fantasie prikkelden. Later, toen de liefdeshormonen begonnen te spelen, kreeg 'Zonder jou' een speciale betekenis voor mij.’

‘En nu, in de huidige fase van mijn leven, raakt 'Een foto van vroeger' me. Het liedje vertelt het verhaal van een man die via oude foto’s terugblikt op zijn kindertijd. In dat soort reflectie kan ik me goed herkennen.’

Hoe zou jij Rob de Nijs als mens omschrijven?

‘Ik heb Rob niet persoonlijk gekend. Onze wegen hebben elkaar wel eens gekruist tijdens optredens, maar dat waren korte, weliswaar hartelijke ontmoetingen. Hij was ongetwijfeld iemand die op een heel echte manier gevoelens kon overbrengen. Wat hij zong, geloofde je.’

‘Wat ik vooral aan hem waardeer, is dat hij als artiest is blijven evolueren. Hij heeft zichzelf nooit herhaald. Nummers als Een banger hart en Mijn beste vriendin bewijzen dat. Dat laatste lied heb ik trouwens dankzij hem ontdekt. Het is een cover van Billy Joels 'She’s always a woman', maar Rob maakte er iets van zichzelf van.’

‘In zijn persoonlijke leven heb ik me nooit echt verdiept. Voor mij gaat het in de eerste plaats over zijn muziek. Natuurlijk had hij sterke songwriters, maar het is vooral zijn unieke manier van zingen die zijn repertoire tijdloos maakt. Ik ben er zeker van dat zijn nummers over tien jaar nog steeds emoties zullen losmaken.’

Wat vind jij typisch aan de manier waarop hij songs vertolkt?

‘Rob had zo’n mooie, warme stem. Maar wat hem echt bijzonder maakte, is de manier waarop hij gevoelens kon overbrengen zonder ooit in clichés te vervallen. Wat hij zong, voelde altijd oprecht en doorleefd. Het was allesbehalve melig. Je voelde dat wat hij zong ergens diep van binnen kwam.’


Hoe ben je te werk gegaan bij het samenstellen van je band voor dit optreden?

‘Bob en ik dachten meteen aan drummer Ron Reuman van Maandacht. Ik heb nog met hem op de middelbare school gezeten in Anderlecht. Ron zag het meteen zitten en sprak er met Axl Peleman (bas), Jan Hautekiet (piano), Gianni Marzo en Wolf Vanwymeersch (gitaar) over. De eerste keer dat wij samenkwamen, klikte het meteen.’

‘Hoewel we trouw blijven aan de geest van de liedjes en het ritme van Rob, hebben we toch een heel eigen sound ontwikkeld. Dat geeft Robs nummers een frisse, nieuwe touch. Zelf probeer ik daarbij wel dicht bij zijn stemgeluid te blijven. De sound van onze band is vaak ingetogen, waardoor de emoties in de songs echt binnenkomen.’

Is er een bepaalde zin in een van zijn songs die jou kippenvel doet krijgen?

‘Deze zinnen in 'Een foto van vroeger' vind ik prachtig: ‘Met een gat in m’n kop en m’n broek vol met scheuren. Mijn moeder was thuis dus wat kon me gebeuren?’. Zo herkenbaar. Als klein jongetje haalde je soms kattenkwaad uit of belandde je in penibele situaties, en dan ging je naar huis met een klein hartje. Maar de gedachte dat je moeder thuis was, gaf je rust. Dat heerlijke gevoel van geborgenheid kan alleen een moeder oproepen.’

Rob bleef tot het einde toe zingen. Wat denk jij dat hem daarin bleef drijven?

‘Ik kijk daar met gemengde gevoelens naar. Enerzijds was het aandoenlijk om te zien hoe hij tot het einde is blijven zingen en hoe andere artiesten tijdens zijn laatste show nummers van hem met zo veel overgave brachten. Daar kan ik alleen maar diep respect voor hebben.’

‘Aan de andere kant vraag ik me af of je tot het bittere einde moet doorgaan. Artiesten zoals Rob zijn natuurlijk mensen die leven voor hun muziek. Muziek ís hun leven. Dus ja, uiteindelijk moet je vooral doen wat je voelt dat je moet doen. Dat is iets wat iedereen voor zichzelf moet uitmaken. Misschien heeft zijn laatste optreden hem ook geholpen om op een mooie manier afscheid te nemen.’

Welke herinnering aan Rob de Nijs zal je altijd bijblijven?

‘Zijn muziek zal mij de rest van mijn leven blijven begeleiden. En dan heb ik het niet alleen over zijn grote hits, maar ook over nummers zoals 'Dolle Dollie', 'Dit is alles' of 'Geschreven in de wind', zijn versie van 'I feel it in my fingers'. Die songs zal ik blijven beluisteren en zingen. Wat ik trouwens zo fijn vond aan de voorbereiding van onze show, is dat ik door in zijn rijke repertoire te duiken ook minder bekende pareltjes heb ontdekt.’

Stel dat je hem nog één vraag zou kunnen stellen. Wat zou je hem dan willen vragen?

‘Dat is een lastige vraag. Wat vraag je aan iemand die er niet meer is en zo’n rijke muzikale erfenis heeft achtergelaten? Wat mij het meest fascineert aan Rob, is hoe hij zich steeds is blijven heruitvinden. Als artiest houdt mij dat ook bezig: hoe lukt het je om telkens een nieuwe versie van jezelf te worden zonder jezelf te verliezen?

Het begint natuurlijk altijd met een sterke song, maar tegelijk wil je meegaan met je tijd, vernieuwend en verfrissend blijven klinken. Rob de Nijs is daarin geslaagd. In zijn loopbaan van meer dan vijftig jaar heeft hij ons nooit verveeld. Laat het ons inspireren.’

Wat voor avond mag het publiek dat naar 'Op het ritme van Rob' komt luisteren, verwachten?

‘Wij willen vooral een avond brengen waarin mensen ongedwongen kunnen genieten van de prachtige muziek die Rob ons heeft nagelaten. Het wordt waarschijnlijk ook een avond vol ontdekkingen, want niet alle songs van Rob zijn even bekend. Daarnaast hopen we vooral dat de muziek haar werk doet en dat Robs spirit aanwezig is. Laat het een avond worden waarin zijn muziek ons blijft raken, ontroeren en ook doet glimlachen.’


Tekst: Nathalie Dirix
Foto: © Tine De Wilde
Uit: buurten december 2025 / januari 2026