Janice Yang (34) start eigen au-pairbureau op

Tien jaar geleden streek Janice Yang vanuit de Filipijnen neer in België. Als au pair trok ze toen in bij een familie uit het Antwerpse. ‘Een voormalige klasgenoot van mij was actief als au pair in Denemarken. Ze was echt lovend en dat wakkerde mijn nieuwsgierigheid aan. Het leek me een onvergetelijke ervaring te zijn om, duizenden kilometers van huis, in contact te komen met een nieuwe cultuur en een nieuwe taal. Letterlijk en figuurlijk buiten mijn comfortzone treden, zag ik als een echte uitdaging’, vertelt Janice. ‘Ik heb me toen opgegeven als au pair, maar dat betekende niet dat ik meteen mocht vertrekken. Je moet weten dat er heel wat kandidaten zijn. Uiteindelijk heb ik drie jaar, tot in 2016, geduld moeten oefenen. Maar het was het wachten waard.’

Pensioen in zicht

Haar Belgische gastgezin, een koppel met twee kinderen, ontving haar met open armen. ‘Ze hebben me zeer hartelijk verwelkomd, er was meteen een klik. Ze wilden dat ik deel uitmaakte van hun familie, en zo voelde het ook aan. Ze hadden een zoontje van vier maanden oud. Dat ze me het vertrouwen gaven om mee voor hem te zorgen, vond ik geweldig. ’s Ochtends hielp ik de mama mee om het jongetje klaar te maken om naar de crèche te gaan. Ook huishoudelijke taakjes behoorden tot mijn pakket. Na een jaar zat mijn tijd als au pair bij het gezin erop. Het afscheid was best moeilijk, want ik had met het gezin en zeker met het jongetje een hechte band opgebouwd. Maar in België mag je volgens de wet maar één jaar au pair zijn in hetzelfde gezin. Nadien ben ik naar Scandinavië vertrokken. Eerst twee jaar in Denemarken, dan twee jaar in Noorwegen. Nadien ben ik teruggekeerd naar België. Ik was er immers de liefde van mijn leven tegengekomen. Na een langeafstandsrelatie zijn we gaan samenwonen. Toen ben ik gestopt als au pair. Veel langer had ik het ook niet kunnen doen. Want er staat een leeftijdsgrens op. Mijn pensioen was stilaan in zicht.’ (lacht)

Met het Belgische gastgezin hield Janice nog contact. De twee volgende au pairs in het gezin kwamen er zelfs op haar aanraden. En dat bracht Janice uiteindelijk op het idee om zelf met een au-pairbureau te beginnen. ‘Door mijn vijf jaar ervaring heb ik heel wat praktische kennis over hoe au-pairprogramma’s in heel Europa werken. Daarnaast weet ik ook wat het betekent om te leven en te zorgen binnen verschillende gezinnen en culturen’, vertelt Janice. ‘Dat alles heeft me doen beslissen om een eigen bureau op te richten. Samen met mijn partner, die afkomstig is uit Sint-Genesius-Rode. Ik heb me natuurlijk nog verder moeten verdiepen in de materie. Want er komt heel wat papierwerk bij kijken om als au pair te mogen beginnen en om een au pair in huis te mogen nemen. Zo moeten onder meer het Departement Werk en de Dienst Vreemdelingenzaken hun akkoord geven.’

Fietsen en zwemmen

Met haar bureau, dat ze de naam HostpairConnection gaf, wil ze vooral inzetten op vertrouwen en een goede match. ‘Wij helpen au pairs in contact te komen met gastgezinnen. Daarbij gaan we in eerste instantie na wat de individuele voorkeuren en verwachtingen zijn. Zo is het in België een grote troef om te kunnen fietsen en zwemmen. Want dan kan de au pair de kinderen met de fiets naar school brengen of er na schooltijd mee gaan zwemmen. Een goede voorbereiding is dus belangrijk. We screenen sollicitanten en controleren referenties. Voor ieder gastgezin maken we een selectie van drie kandidaten. Vervolgens organiseren we videogesprekken zodat gezinnen de kandidaten kunnen ontmoeten en aangeven bij wie ze het beste gevoel hebben. Als de beslissing is gevallen, helpen we met contracten, verzekeringen en vergunningsaanvragen, zodat alles correct wordt afgehandeld.’

Aan het inschakelen van een au pair zijn wel de nodige regels verbonden. ‘Het gastgezin moet voor gratis eten en onderdak zorgen. Een eigen kamer is verplicht. Zelf had ik in België ook een eigen badkamer. Eten gebeurt gezamenlijk, want als au pair maak je echt deel uit van het gezin. Als gastgezin in Vlaanderen en Brussel is het verder verplicht om maandelijks minimum 450 euro zakgeld te geven. In Wallonië gaat het zelfs om minstens 750 euro. In ruil daarvoor helpt de au pair met de zorg voor de kinderen en met lichte huishoudelijke taken. Dat mag per dag niet meer dan 4 uur zijn, en op weekbasis niet meer dan 20 uur. Op die manier is er nog tijd genoeg om de cultuur en het land te ontdekken. Dat kan alleen, maar ook samen met het gastgezin. Mijn Belgisch gastgezin heeft me bijvoorbeeld Gent leren ontdekken. Ik heb ook Nederlands kunnen leren. Als gastgezin moet je er immers voor zorgen dat je au pair ingeschreven is voor een erkende taalcursus. Ik volgde die lessen op momenten dat de kinderen in de crèche of op school waren. Au pair zijn is dus geen job, maar een culturele uitwisseling. De au pair wordt een tijdelijk familielid, deelt zijn of haar cultuur en leert tegelijkertijd meer over de manier van leven van het gastgezin.’

Contact met andere culturen

Voor gezinnen biedt een au pair volgens Jang heel wat voordelen. ‘Door een au pair in te huren, is er ondersteuning bij de zorg en de opvang van de kinderen. Dat komt goed van pas voor wie een drukke baan heeft’, zegt Janice. ‘Het is een stuk goedkoper dan het inhuren van een nanny. En in contact komen met andere culturen kan alleen maar een verrijking zijn. Zo leerde ik mijn Belgische gastgezin de Filipijnse keuken kennen. Omgekeerd ook hoor. Ik ben echt verzot op stoofvlees met frieten.’ (lacht)

Ook voor de au pair ziet Janice tal van pluspunten. ‘Het is een waardevolle levenservaring die ik iedereen kan aanraden. Je krijgt de kans om te reizen, nieuwe plekken en culturen te ontdekken, je horizon te verbreden … Het au-pairprogramma heeft me veel meer geleerd dan ik ooit had verwacht. Ik heb aan de andere kant van de wereld gewoond, nieuwe talen geleerd, ben in gastgezinnen terechtgekomen en heb mijn liefde voor het werken met kinderen verdiept.’

Intussen heeft Janice op minder dan een jaar tijd al een 7-tal Belgische gezinnen aan een au pair geholpen. ‘Zowel met de au pairs als de gastgezinnen heb ik nauw contact, en ze zijn nog allemaal zeer tevreden. Ik ben mijn bureau rustig aan het opbouwen. Een voltijdse baan is het momenteel niet. Zelf werk ik nog deeltijds in woonzorgcentrum De Groene Linde hier in Sint-Genesius-Rode. Of we zelf ooit een au pair zouden inschakelen? Daarvoor wonen we te klein, we zouden geen aparte kamer voor de au pair hebben.’

Tekst: Jelle Schepers
Foto: © TDW
Uit: buurten mei 2026