Gemeenschapskrant Uit het centrum
Springplankproject in de Boesdaalhoeve zet jonge kunstenaars op weg
22/04/26
Een expo van jong beeldend talent uit de regio? Vanaf vrijdag 24 april ben je in GC de Boesdaalhoeve aan het juiste adres. Wat je van de tentoonstelling mag verwachten? Wannes Lecompte, coach van het Springplankproject, licht een tip van de sluier op.
Wat waren de meest doorslaggevende criteria voor de selectie van de kandidaten van de groepsexpo?
Wannes Lecompte: ‘De motivatie van de kandidaten om een beeldend avontuur aan te gaan, was cruciaal. Natuurlijk hebben we ook naar hun cv en beeldend werk gekeken, maar het allerbelangrijkste is hun durf en goesting om verder dan de geijkte paden te gaan.’
Wat valt je op bij de kandidaten die geselecteerd werden?
‘Ik zie veel ambitie. Ze hebben zin om zich te vernieuwen en zichzelf te verrassen.
Het gaat ze om meer dan enkel de creatie van esthetische beelden. Ze willen de grenzen van hun medium aftasten en ze tegelijk verleggen.’
Waarom is dat grensverleggende aspect zo belangrijk?
‘Daar ligt de essentie van kunst en onderscheidt kunst zich van decoratie. Zelf heb ik als jonge kerel veel van Roger Raveel geleerd. Deze uitspraak van hem blijft me bij: ‘Het grootste gevaar in de kunst en het leven is het effectenbejag.’ Mooi gezegd, toch? Als je iets kunt, blijf dan vooral jezelf niet herhalen, maar verhef je kunde tot iets nieuws. Kunst gaat niet over kunnen, maar over jezelf telkens heruitvinden.’
‘Een kunstenaar laat je op een andere manier kijken. In mijn lessen benadruk ik dat een schilderij niet per se mooi hoeft te zijn, hoogstens knap geschilderd. (lacht) Verval niet in oude gewoontes. Blijf jezelf uitdagen. Kijk maar naar de kunstgeschiedenis: de kunst van elke nieuwe generatie kunstenaars reageert op de vorige generatie. Dat proces van voortdurende vernieuwing mag vooral niet stilvallen.’
Kom jij zelf uit een kunstenaarsnest?
‘Mijn vader maakte bontjassen. In Brussel noemen ze dat beroep: fourreur. Een job die vandaag haast niet meer bestaat. Wij woonden in een fantastisch herenhuis in Sint-Gillis. De kelder van het huis was mijn atelier. Als kleine jongen kon ik er hele dagen al schilderend doorbrengen. Dat ik al op jonge leeftijd de ruimte kreeg om mijn ding te doen, is natuurlijk een mooi geschenk.’
‘Daarnaast heb ik onbewust het belang van het metier van thuis uit meegekregen. Ik zeg vaak aan mijn studenten: ‘Een schilderij wil een schilderij zijn, geen afbeelding van iets.’ Voor mij is niet zozeer belangrijk wat er op het doek staat, wel hoe het tot stand kwam. Schildertechnieken boeien me enorm.’
Tijdens het creatieproces hecht jij veel belang aan langzaamheid. Wat betekent dat voor jou?
‘Herinner je de tijd waarin er op het schermpje van je Nokiatelefoontje de boodschap ‘afbeelding verwerken’ verscheen, nadat je een foto maakte. Dat is precies wat je als maker en kijker moet doen. Je wil een beeld de tijd geven om tot stand te komen, maar je wil het ook de tijd geven om het tot jou te laten doordringen.’
‘Met ouder worden besteed ik steeds meer aandacht aan het kijken dat het creatieproces voorafgaat. Hanns Schimansky, mijn professor in Berlijn, gaf me een geweldig inzicht uit de opera Wozzeck van Alban Berg mee: ‘Ein guter Mensch, der sein guter Gewissen hat, tut alles langsam.’ Dat wil ik op mijn beurt aan mijn studenten doorgeven. Zeker in deze tijden waarin vluchtigheid steeds meer de norm wordt. Langzaamheid is een van de mooiste cadeaus die je iemand kunt geven.’
Wat hoop jij de jonge kunstenaars verder nog met je coaching mee te geven?
‘Laat hen vooral inzetten op creaties waarmee ze zichzelf verrassen en waarmee wij samen een expo vormen die een bepaalde vanzelfsprekendheid uitstraalt. Met het Springplankproject geven we jong talent in de eerste plaats een podium, zodat zij via hun kunstwerken in dialoog kunnen treden met anderen. Want dat is toch waar kunst écht over gaat: over allerlei grenzen heen connecties maken.’
Twee jaar geleden namen wij ook al deel aan het Springplankproject. Het is een regionaal project dat we samen met andere culturele en gemeenschapscentra en de jeugddiensten van verschillende gemeenten dragen. Een interessante formule, omdat we samen meer draag- en slagkracht hebben.
Dit jaar focussen we niet alleen op performance, dans en muziek, maar ook op beeldende kunst. Wannes Lecompte coacht jong talent uit de regio. De geselecteerde werken van jonge, getalenteerde kunstenaars kun je van vrijdag 24 tot en met zondag 27 april in GC de Boesdaalhoeve komen bewonderen.
Met het Springplankproject willen wij jongeren een duwtje in de rug geven. De ideeën die ze uitwerken, komen van henzelf. Wij gaan ze niet opleggen wat ze moeten maken. We willen ons graag door hun creativiteit laten verrassen.
Het lokale karakter van dit initiatief is een groot pluspunt. Voor jongeren met artistiek talent is het niet altijd eenvoudig om hun weg naar een publiek te vinden. Het Springplankproject wil jong talent in de kijker plaatsen en de kansen geven die het verdient. Wij zien het als een opstapje naar een veelbelovende toekomst.’
‘Door de Zennetoer vele jaren te organiseren, deed ik heel wat ervaring op in het stimuleren van creatief talent. De Zennetoer was een project van cultuur- en gemeenschapscentra, jeugddiensten en jeugdhuizen uit verschillende gemeenten in de streek. Het initiatief had als doel jonge bands uit het Pajottenland en de Zennevallei podiumervaring te laten opdoen en hen professionele coaching te bieden.
Dat is ook de insteek van het Springplankproject. We willen in de eerste plaats jong talent laten schitteren. Dat kan zowel dans-, theater- als muzikaal talent zijn. Sinds dit jaar zetten we ook in op talent in de beeldende kunsten. Het mooie aan het Springplankproject is dat deelnemers niet kunnen winnen of verliezen. Het project wil vooral het talent dat al in deze jongeren aanwezig is laten ontluiken en verder tot bloei brengen.
Kwaliteit die ontstaat vanuit oprechte goesting: dat is waar we naar streven. Daarom kiezen we bewust voor een bottom-upbenadering. De kunstwerken zijn een uiting van wat er leeft bij deze jongeren. De expo hoeft niet te voldoen aan vooraf opgelegde criteria. Het is hun tentoonstelling. Laat de werken ons maar verrassen.
Zelf heb ik vele jaren met jongeren gewerkt. Het valt me telkens weer op hoeveel positiviteit, openheid en creativiteit er bij jonge mensen te vinden is. Het doet je beseffen dat het vaak negatieve beeld dat van jongeren wordt geschetst niet klopt. Ik ben dan ook bijzonder benieuwd naar wat hun werken ons te vertellen zullen hebben.’
Tekst: Nathalie Dirix
Foto: © Tine De Wilde
Uit: buurten april 2026
