Televisiemaker Rob Vanoudenhoven maakt kunst in zijn atelier in Rode

Een kleine tien jaar geleden trok de laatste ambtenaar van de FOD Financiën de deur van het toenmalige belastingkantoor op de hoek van de Zoniënwoudlaan en de Fonteinstraat achter zich dicht. Wie denkt dat het pand staat te verkommeren en ten prooi is gevallen aan vandalen en krakers, heeft het mis.

Achter de gevel van dit grijze overheidsgebouw gaat nog heel wat leven en vooral veel creativiteit schuil. Een van de verdiepingen is immers ingepalmd door een kunstenaar. Eentje wiens naam bij velen een belletje doet rinkelen. Niemand minder dan Rob Vanoudenhoven, gevierd televisiemaker en bekend door VRT-programma’s als Alles kan beter en De XII werken van Vanoudenhoven, heeft er zijn atelier.

Tweede thuis

Dat Vanoudenhoven nu bijna twee jaar geleden is neergestreken in Sint-Genesius-Rode, is eerder toevallig. Een band met de streek had hij niet. ‘Ik ben afkomstig van Mechelen, heb vele jaren in Tervuren gewoond en heb nu al een viertal jaar mijn vaste stek in Sint-Gillis.

Op zich niet heel ver van hier, maar niet de hoofdreden waarom ik in SintGenesius-Rode ben terechtgekomen. Een van de fotografen die hier zijn onderkomen heeft, is afkomstig van Tervuren. Hij wist dat ik op zoek was naar een eigen atelier, en zo is de bal aan het rollen gegaan. Ik had wel al van Sint-Genesius-Rode gehoord. Door Clouseau, vermoed ik. Maar ik was er nog nooit geweest. Het is een aangename, rustige gemeente. Al ben ik nog niet echt op ontdekking geweest. Ik kom hier om te werken.’ Ook over het gebouw zelf is Vanoudenhoven meer dan tevreden.

‘Het is nog in prima staat en de huurprijs valt zeer goed mee. Dat het hier ooit een belastingkantoor is geweest, daar valt, op wat naamplaatjes aan de deuren na, niet veel meer van te merken. Ik heb hier ruimte zat, wat maakt dat ik aan verschillende werken tegelijk bezig kan zijn en nog plaats genoeg heb om al mijn materiaal te stockeren. Ik kan hier echt mijn ding doen, al zorg ik er natuurlijk voor dat ik netjes werk. Dit atelier is stilaan mijn tweede thuis aan het worden. Ik ben hier haast elke dag van de week. Heel soms ook in het weekend. Dat is dan om een kunstwerk nog af te ronden voor een tentoonstelling.’ met mijn theatervoorstelling en ik was de volgende aan het schrijven. Ook was ik bezig met televisie, mijn muziekgroep en coaching. En toen kwam covid. Mijn agenda was plots zo goed als leeg, en dat heb ik aangegrepen om in mijn atelier te duiken. Kunst maakte ik toen voor mezelf, al leefde ergens wel het verlangen om mijn werk ooit te exposeren. Alleen had ik geen idee hoe ik daaraan moest beginnen. Bij toeval kwam ik in contact met mensen van de Verbeke Foundation. Ik heb hen een deel van mijn werk getoond, en nadien zijn de eerste tentoonstellingen gevolgd. Mijn werken zijn ook te koop.

Lege agenda door covid

De voorbije jaren was het werk van Vanoudenhoven al op verschillende plekken te bezichtigen. Niet in SintGenesius-Rode, al kan daar verandering in komen. ‘Ik ben al verschillende keren met mijn kunstwerken naar buiten getreden. Onder meer in Antwerpen, Oostende, Brussel en Ronse. Eerder dit jaar ook in Halle, in het atelier van Michael Peetermans. Een tentoonstelling in Sint-Genesius-Rode zelf is er inderdaad nog niet geweest, maar ik denk er al even aan om de deuren van mijn atelier open te gooien voor het grote publiek en hier een tentoonstelling te houden. Ik hoop er binnenkort toe te komen.’

Toen Vanoudenhoven voor het eerst naar buiten kwam als kunstenaar, was dat voor velen een verrassing. Toch is hij al sinds jaar en dag met kunst bezig. ‘Als kind tekende ik veel, dus het heeft er altijd wel ergens in gezeten. Kunst heeft me altijd geboeid. Televisie maken kan hectisch zijn. Mijn atelier was dan de ideale plek om tot rust te komen.’

‘De coronapandemie heeft alles in een stroomversnelling gebracht. Ik was net twee jaar door Vlaanderen getrokken met mijn theatervoorstelling en ik was de volgende aan het schrijven. Ook was ik bezig met televisie, mijn muziekgroep en coaching. En toen kwam covid. Mijn agenda was plots zo goed als leeg, en dat heb ik aangegrepen om in mijn atelier te duiken. Kunst maakte ik toen voor mezelf, al leefde ergens wel het verlangen om mijn werk ooit te exposeren. Alleen had ik geen idee hoe ik daaraan moest beginnen. Bij toeval kwam ik in contact met mensen van de Verbeke Foundation. Ik heb hen een deel van mijn werk getoond, en nadien zijn de eerste tentoonstellingen gevolgd. Mijn werken zijn ook te koop.

En over de verkoop heb ik niet te klagen. Dat is een vorm van erkenning. Dat mensen zeggen dat ze aangenaam verrast zijn en een lijn zien in mijn werk, doet natuurlijk ook deugd. Een opleiding heb ik nooit gevolgd. Ik ben zeer intuïtief én ik ken mijn beperkingen.’

Paperclips in de Senaat

Maar wat voor soort kunst maakt Vanoudenhoven eigenlijk? ‘Ik probeer de schoonheid te zien in de lelijkste dingen. Zo maakte ik al verschillende collages van verknipte pornografische foto’s. Ook Jezus Christus is een thema dat vaak terugkeert, al ben ik niet gelovig meer. Ik gebruik vaak oud of afgedankt materiaal en geef er dan een nieuwe betekenis aan. Ik ben bijvoorbeeld geïntrigeerd geraakt door de paperclip. Ooit uitgevonden om etiketten op kleding aan te brengen. Een geniale uitvinding, wereldwijd gebruikt. En toch worden ze vaak achteloos weggegooid. In een van mijn werken heb ik de paperclips opnieuw geplooid, op een manier dat ze aan elkaar haken. Samen vormen ze een grote Belgische vlag, alles samen 75.000 paperclips. De kans is groot dat dit kunstwerk een plek krijgt in de Senaat. Want het staat symbool voor verbondenheid. Net als met mijn werk voor theater en televisie wil ik ook met mijn kunstcreaties verhalen vertellen. Ik wil mensen doen nadenken. Ideeën heb ik in overvloed. Ik denk dat mijn leven te kort zal zijn om ze allemaal uitgevoerd te krijgen.’

Vanoudenhoven is momenteel zo goed als voltijds kunstenaar, al maakt hij nog geregeld zijsprongetjes. ‘Laat ons zeggen dat ik 90% kunstenaar ben. Daarnaast ben ik ook nog bezig met onder meer theater en muziek. Zo maak ik deel uit van de coverband Camping Coverband. We treden nog af en toe op. Ons repetitielokaal bevindt zich trouwens in Sint-Genesius-Rode, hier in hetzelfde gebouw. Ook werk ik nog voor televisie, doorgaans achter de schermen. Die afwisseling maakt het plezant en boeiend. Geen enkele dag is dezelfde. Vergeleken met vroeger ben ik nu wel meer op mijn gemak, alleen in mijn atelier. Ik maak de dingen die ik wil maken. Ik kan beginnen te creëren zonder op voorhand te weten welke richting het zal uitgaan. De tientallen vergaderingen vooraleer je iets kan maken voor televisie, daar was ik wat op uitgekeken. Maar ik sluit zeker niet uit dat ik nog met iets voor televisie voor de dag kom. Ik heb nog heel wat dingen in mijn schuif liggen, we zien wel. Eigenlijk ben ik de gelukkigste mens ter wereld, want ik doe alles wat ik graag doe.’

Tekst: Jelle Schepers
Foto: © Tine De Wilde
Uit: buurten november 2025